Lubię dobrze zjeść. Ale i lubię wiedzieć, co jem. Dlatego, gdy na biurku zaprzyjaźnionej dietetyczki zauważyłem tabele z wartościami odżywczymi produktów spożywczych, nie mogłem się powstrzymać od ich przewertowania.

Już dość pobieżna lektura przekonała mnie, że sporo się muszę w tej materii poduczyć. Ba – powiem, a raczej napiszę – więcej. Niektóre dość powszechnie panujące w dziedzinie dietetyki mity coraz bardziej mitami, a nie rzeczywistością zdają się jawić.

Zawierają białko, wapń, fosfor, witaminy, a na dodatek nie tuczą. Nie ma więc się co dziwić Neronowi, że po śnieg, z którego lody były niegdyś wytwarzane, wysłał swych poddanych aż na szczyty Apeninów.

Ach ten Marco Polo! Kto zliczy ile mu zawdzięczamy. Do najprzyjemniejszych odkryć należą przede wszystkim lody. Wybierając się w XIII wieku w swą wielką wyprawę z Chin do Europy, wykradł on tamtejszym mieszkańcom nie tylko sekret produkcji papierowych pieniędzy – także lodów. W Państwie Środka zimne przysmaki wytwarzano już 5 tysięcy lat temu i choć pierwsze odmiany lodów robione z mieszaniny śniegu, rozkruszonego lodu i wonnych owoców niczym nie przypominały obecnych, to i tak słynny moralista Konfucjusz nazywał je tabularazą utrwalającą przemijający czas w stanie skupienia wody.